Zapraszamy Małych i Dużych na radosne, pełne muzyki i opowieści świętowanie letniego przesilenia!
Noc Kupały, zwana też Sobótką czy Nocą Świętojańską – to czas, w którym słońce góruje, a ludzie od wieków spotykali się, by śpiewać, tańczyć, pleść wianki i puszczać je na wodę.
W tym roku przeniesiemy te tradycje nad Wisłę, w zielone łęgi przy Plaży Rusałka.
To będzie święto natury, wspólnoty i radości życia.
28 czerwca 2026 r.
godz. 11:00 – 14:00
Plaża Rusałka, Warszawa
W programie:
- wprowadzenie do tradycji Nocy Kupały – symbolika ognia, wody, ziół i światła
- spacer i zbieranie ziół oraz kwiatów do wianków
- opowieść narracyjna o Kwiecie Paproci i dawnych zwyczajach
- wspólne plecenie wianków
- puszczanie wianków na wodę przy śpiewie i muzyce
- muzyka na żywo
- (opcjonalnie) ognisko, jeśli uzyskamy zgodę
To wydarzenie jest stworzone z myślą o rodzinach, dzieciach, dorosłych i seniorach – o wszystkich, którzy chcą poczuć magię tego dawnego święta, które towarzyszyło naszym babkom i prababkom od dawna.
Muzyka na żywo:
Paula Kinaszewska i Agata Harz wraz z Ogniskiem Muzyki Tradycyjnej przy DK Praga
Co zabrać ze sobą:
- ubranie odpowiednie do pogody
- koc lub matę do siedzenia
- coś do picia i drobne jedzenie
- otwartość na śpiew, ruch i bycie razem
Miejsce zbiórki:
Wejście na Plażę Rusałka, przy ostrodze (Wybrzeże Helskie 1/5).
Stamtąd ruszymy łęgiem w stronę Mostu Gdańskiego.
Zapisy:
Udział jest bezpłatny, obowiązują zapisy.
Formularz zgłoszeniowy on-line
Przyjdź, zanurz się w tradycji i przeżyj z nami Noc Kupały
– w naturze, w muzyce, w opowieści i we wspólnocie.
Święto prowadzą:
Katarzyna Jackowska– Enemuo – Antropologini kultury, muzykantka, opowiadaczka historii, kompozytorka i pisarka. Od ponad dwudziestu lat zajmuje się w praktyce muzyką i kulturą dawną i tradycyjną z różnych stron Europy, komponuje również własną muzykę. Tworzy muzykę i piosenki do spektakli teatralnych (m.in. dla Teatru Małe Mi, Teatru Pinokio w Łodzi oraz Teatru Ludowego w Krakowie). Autorka audycji radiowych i słuchowisk (m.in. “Między Światem a Zaświatem” dla II programu PR, dla MSHM w Pruszkowie i Muzeum Polin). Od 2020 roku współpracuje– jako scenarzystka, muzykantka i aktorka z teatrem Mozaika z Poznania. Od 1998 roku współpracuje jako solistka i animatorka z zespołem Scholi Teatru Węgajty. Współzałożycielka zespołu Jazgodki, warmińskiego składu, z którym nagrała płytę “Międzyczasie” (2015). Współzałożycielka Projektu Migawki, z którym od 2018 roku tworzy spektakle w dwóch równoważnych językach polskich fonicznym i migowym. Autorka koncertu „Nieuchronne”, na który składają się piosenki stworzone w odpowiedzi na doświadczenie straty, a także nagranej w pandemii płyty “Muzyka Ratunkowa” (wyłącznie w sieci). Prowadzi autorski teatr opowieści, w ramach którego tworzy od 2012 roku spektakle narracyjne z żywą muzyką, oparte na tekstach literackich, tradycyjnych i własnych. Koncertuje, gra do tańca, opowiada historie i gra spektakle– zarówno na najważniejszych festiwalach w kraju, jak też w podwórkach, więzieniach i pociągach. Prowadzi warsztaty śpiewu, tańca i opowieści dla dużych i małych, dla profesjonalistów i amatorów. Tropi tradycje społecznego świętowania, a także tworzy i prowadzi wydarzenia artystyczne i społeczne w całym kraju. Stypendystka MKiDN (2019) oraz Miasta Stołecznego Warszawa (2020, 2021). W ramach inicjatywy “Przemiany” tworzy i prowadzi osobiste i społeczne obrzędy przejścia związane z różnymi istotnymi momentami wżyciu. Jest członkinią kolektywu Instytut Dobrej Śmierci i prowadzi działania edukacyjne w temacie śmierci i żałoby. A kiedy trzeba– tworzy i prowadzi ceremonie pogrzebowe, pomaga w opiece nad ciałem zmarłej osoby, oraz towarzyszy ludziom w czasie po stracie. Jest autorką notesu dla nastolatków (ale również dorosłych) “Od Ż do A. Żałoba, życie i ja”, wydanego przez Hospicjum Dutkiewicza w Gdańsku. Wraz z Hospicjum w Bramkach prowadzi warsztaty dla dzieci i młodzieży szkolnej związane z oswajaniem tematu chorób terminalnych, śmierci, straty i działalności hospicjów. Jej książka “Tkaczka Chmur” (wyd. Albus, 2021; ilustracje: Marianna Sztyma) została nagrodzona w plebiscycie blogerów Lokomotywa oraz zdobyła Nagrodę Literacką M. St. Warszawy. Ukazały się jej adaptacje teatralne w Polsce i Czechach, została też wydana w Szwecji i Chinach. Druga książka pt. “Między Światem a Zaświatem” (wyd. Albus; ilustracje: Nika Jaworowska Duchlińska), to laureatka plebiscytu Lokomotywa w 2023 roku, w kategorii “Od A do Z”. W 2024 ukazał się jej trzeci zbiór baśni, pt.: “Między Ziemią a Niebem” (wyd. Albus, ilustracje: Nika Jaworowska-Duchlińska), nagrodzony w Plebiscycie Lokomotywa i konkursie literackim Planeta Izabeli oraz nominowany do innych nagród. Facebook IG @przemiany.ig
Marta Tarnowska- Marta Tarnowska – ukończyła socjologię i antropologię wielokulturowości oraz Artes Liberales w ramach MISHiS UW. Fascynują ją społeczności- jak i kiedy ludzie się gromadzą i świętują, jak działają w grupach, ich dynamika, ich przemiany. I ich obrzędy. Od 2010 roku jeździ po wsiach Mazowsza i Podlasia, żeby uczyć się od wiejskich śpiewaków i śpiewaczek zarówno pieśni, jak i obrzędów pogrzebowych. Animuje też święta i zgromadzenia umożliwiające ożywianie lokalnych tradycji. Jest współzałożycielką inicjatywy Ziemski Lament, w której wraz z chętnymi uczestnikami śpiewa tradycyjne pieśni żałobne w wyborze odpowiednim do opłakiwania katastrofy klimatycznej. Wprowadza w ten sposób tradycyjne pieśni żałobne do zaangażowanego nurtu pieśni oporu, znajdując dla nich nowy, współczesny i aktualny kontekst. Śpiewa również na pogrzebach pieśni żałobne z tradycji Mazowsza i Podlasia z grupą Garstka Ziemi, czyli Anią Jurkiewicz i Julką Biczysko. Od 2015 roku do 2024 roku współpracowała z programem Akademia Kolberga, w ramach którego twórcy z całej Polski badają, zbierają i wprowadzają na nowo wybrane formy muzyki tradycyjnej do praktyki społecznej i edukacji. W latach 2019-2021 była członkinią Rady Programowej Akademii. Od 2018 roku jest wiceprezeską Forum Muzyki Tradycyjnej. Z Instytutem Dobrej Śmierci związana jest od początku jego istnienia i jest aktywną członkinią kolektywu IDŚ. W 2021 roku ukończyła kurs tworzenia osobistych ceremonii pogrzebowych, Creating a Personal Farewell, prowadzony przez Anję Franczak oraz Jana Mollersa, a także kurs Czułego pożegnania- opieki nad osobą zmarłą bezpośrednio po śmierci. Rozwija się i kształci cały czas w kierunku wspierania osób doświadczających straty i żałoby, i tworzenia obrzędów przejścia. Od2023 roku współtworzy inicjatywę Przemiany, w ramach której tworzy i prowadzi współczesne, szyte na miarę choć zakorzenione w tradycji obrzędy przejścia: zaślubiny, zapleciny, pogrzeby, pożegnania, czuwania i inne ceremonie. Facebook IG @przemiany.ig
Święto jest częścią wydarzenia LATO – NOC KUPAŁY na Pradze Północ realizowanego w ramach projektu ” Ucieleśniona tradycja – warszawskie świętowania społeczne” realizowany przez Fundację Ucieleśnienie w partnerstwie z DK Praga.
Projekt współfinansuje w ramach zadania publicznego przez miasto stołeczne Warszawa
